Zmartwychwstanie
| 24 |
1Natomiast pierwszego dnia tygodnia, ledwie zaczynało świtać, przyszły
do grobowca, niosąc wonności, które przygotowały.[1] 2Kamień zastały
odsunięty od grobowca, 3a po wejściu do środka, nie znalazły ciała Pana
Jezusa. 4I gdy zaczęły się tym niepokoić, oto nagle stanęli przy nich dwaj
mężczyźni[2] w połyskujących szatach. 5Przestraszyły się tym, pochyliły
twarze ku ziemi, a wtedy oni powiedzieli: Dlaczego szukacie Żyjącego wśród
umarłych? 6Nie ma Go tu, lecz został wzbudzony![3] Przypomnijcie sobie,
jak mówił wam, będąc jeszcze w Galilei, 7że Syn Człowieczy musi być
wydany w ręce grzesznych ludzi[4] i ukrzyżowany, a trzeciego dnia
zmartwychwstać. 8I przypomniały sobie Jego słowa. 9A po powrocie od
grobowca, doniosły o tym jedenastu oraz wszystkim pozostałym. 10A były
to Maria Magdalena i Joanna,[5] Maria, [matka] Jakuba oraz pozostałe
z nimi.[6] Opowiadały one o tym apostołom, 11słowa te jednak zabrzmiały im
jak niedorzeczność i nie wierzyli tym [kobietom]. 12Piotr jednak wstał,
pobiegł do grobowca, schylił się, zobaczył same wstęgi płótna i odszedł
do siebie, zdziwiony tym, co zaszło.
Spotkanie na drodze do Emaus
13I oto w tym dniu dwaj spośród nich szli do wsi zwanej Emaus, odległej
o sześćdziesiąt stadiów[7] od Jerozolimy. 14Wymieniali też między sobą
swoje myśli o tym wszystkich, co zaszło. 15I gdy tak rozmawiali i nawzajem
się pytali, sam Jezus zbliżył się i zaczął iść z nimi. 16Lecz ich oczy były
zamknięte, tak że Go nie rozpoznali. 17Zapytał ich natomiast: Cóż to za
sprawy omawiacie ze sobą po drodze? I stanęli ze smutkiem na twarzach.
18A jeden z nich, imieniem Kleopas, odpowiedział Mu: Czy ty jedyny
w Jerozolimie nie dowiedziałeś się, co się w niej w tych dniach wydarzyło?
19I zapytał: Co takiego? Oni na to: O Jezusie z Nazaretu, który wystąpił jako
człowiek, prorok[8] potężny w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu, 20o
tym jak arcykapłani i nasi przełożeni wydali Go na karę śmierci
i ukrzyżowali. 21A my mieliśmy nadzieję, że On jest tym, który ma wyzwalać
Izrael. Tymczasem po tym wszystkim upływa trzeci dzień, od kiedy się to
stało. 22Ale i niektóre z naszych kobiet zaskoczyły nas. Były one wczesnym
rankiem przy grobowcu, 23a ponieważ nie znalazły Jego ciała, przyszły
i opowiedziały — również o tym, że miały widzenie aniołów, którzy mówili,
że On żyje. 24Wówczas niektórzy z tych, którzy [byli] z nami, poszli do
grobowca i zastali to tak, jak i kobiety powiedziały, Jego jednak nie
zobaczyli. 25Wtedy On powiedział do nich: O, nierozumni i gnuśnego serca,
by wierzyć we wszystko, co powiedzieli prorocy. 26Czyż Chrystus nie musiał
tego wycierpieć i wejść do swojej chwały? 27I zaczął od Mojżesza i od
wszystkich proroków tłumaczyć im wszystkie [fragmenty] Pism odnoszące
się do Niego. 28Tak zbliżyli się do wsi, do której zdążali, a On robił wrażenie,
jakby zamierzał iść dalej. 29I przymusili Go, mówiąc: Zostań z nami, gdyż
ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił. I wstąpił, by z nimi zostać.
30A gdy spoczął z nimi przy stole, wziął chleb, pobłogosławił, złamał i im
podawał. 31Wtedy ich oczy zostały im oczy otwarte i poznali Go, lecz On im
znikł. 32I powiedzieli do siebie nawzajem: Czy nasze serce nie płonęło w nas,
gdy mówił do nas w drodze i otwierał przed nami Pisma?
Wieczorne spotkanie z Jezusem
33I w tej samej godzinie wstali, wrócili do Jerozolimy i zastali
zgromadzonych jedenastu oraz tych, którzy z nimi byli. 34Utrzymywali oni:
Pan rzeczywiście został wzbudzony i ukazał się Szymonowi. 35Ci z kolei
zaczęli im wyjaśniać, co zaszło w drodze i jak Go rozpoznali po łamaniu
chleba.
36Gdy oni to mówili, On sam stanął pośród nich i powiedział im: Pokój wam!
37Oni zaś, ogarnięci lękiem i przestraszeni myśleli, że widzą ducha. 38Lecz
On zapytał ich: Dlaczego jesteście zaniepokojeni i dlaczego w waszych
sercach budzą się wątpliwości? 39Przyjrzyjcie się moim rękom i moim
stopom, że to jestem Ja sam. Pomacajcie Mnie i zauważcie: duch nie ma ciała
ani kości, jak widzicie, że Ja mam. 40Po tych słowach pokazał im ręce
i stopy. 41A gdy oni nadal w radości i zdumieniu nie wierzyli, powiedział
do nich: Czy macie tu w tym miejscu coś do jedzenia?[9] 42Wtedy oni
podali Mu kawałek pieczonej ryby.[10] 43On wziął i zjadł wobec nich.
Powołanie do świadectwa
i zapowiedź obdarzenia mocą z wysokości
44Następnie powiedział do nich: To są moje słowa, które wypowiedziałem
do was, będąc jeszcze z wami, że musi się wypełnić wszystko, co zostało
o Mnie napisane w Prawie Mojżesza, u proroków i w Psalmach.[11] 45Wtedy
otworzył ich umysł, aby mogli rozumieć Pisma. 46I powiedział do nich: Tak
zostało napisane: Chrystus będzie cierpiał, trzeciego dnia zmartwychwstanie
47i w Jego imię głoszone będzie wszystkim narodom — poczynając od
Jerozolimy — opamiętanie dla odpuszczenia grzechów. 48Wy jesteście tego
świadkami. 49A oto Ja zsyłam na was obietnicę mojego Ojca.[12] Wy zaś
pozostańcie w mieście, dopóki nie zostaniecie przyodziani mocą
z wysokości.[13]
Wniebowstąpienie
50Następnie wyprowadził ich aż do Betanii,[14] tam uniósł swe ręce
i pobłogosławił ich. 51A gdy ich błogosławił, rozstał się z nimi i zaczął
wznosić się do nieba.[15] 52Oni natomiast pokłonili Mu się i z wielką
radością wrócili do Jerozolimy. 53 [Tam] stale przebywali w świątyni
i chwalili Boga.
[1] TR dodaje: towarzyszyli im też niektórzy.
[2] Lub: że nagle zjawiło się przy nich dwóch mężczyzn.
[3] Mamy tu do czynienia z tzw. boską stroną bierną (Wallace, Exegetical Syntax, 437-38) wskazującą na fakt, że Jezus został wzbudzony przez Boga. Ten sposób myślenia jest charakterystyczny dla teologii Łukasza (20,37; 24,34; Dz 3,15; 4,10; 5,30; 10,40; 13,30.37). W stronie biernej opisywane jest też wywyższenie Jezusa (Łk 24,51; Dz 1,11.22).
[4] Łk 9,22.44; 13,33.
[5] Łk 8,1-3.
[6] Interpunkcja za NA 27.
[7] Stadion: — grecka miara odległości = ok. 185 m. Chodzi zatem o odległość 11 km.
[8] Łukasz często wspomina rolę Jezusa jako proroka: Łk 4,25-27; 9,35; 13,31-35.
[9] Aniołowie odmówili posiłku w Księdze Judyty 13,16 oraz Tobita 12,9; przyjęli natomiast w 1 Mjż 18,8; 19,3 i Tobita 6,6 (NET 267).
[10] Kodeks Aleksandryjski dodaje: i [kawałek] z plastra miodu.
[11] Podobny trzyczęściowy podział Starego Testamentu występuje w epilogu do 4QMMT (Qumran; NET 267).
[12] Łk 3,15-18; wypełnienie Jr 31,31; Ez 36,26.
[13] Łk 12,11n; 21,12-15. Różnicę widać w życiu Piotra; por. Łk 22,54-62 z Dz 2,14-41.
[14] Betania: wioska na Górze Oliwnej, ok. 3 km od Jerozolimy; zob. J 11,1.18.
[15] W zachodnim manuskrypcie D brak słów o wniebowstąpieniu, za jej włączeniem przemawia między innymi Dz 1,2 (NET 268).
